FICWARE

. บางคนอาจจะเคยได้ยินกันมาบ้างสำหรับ Act 1, Act 2, Act 3 ซึ่งผมอ่านมาในตอนแรกก็ไม่ค่อยเข้าใจว่ามันจะแบ่งอะไรยังไง เพราะความจริงแล้วมันมีมากกว่านั้นครับ แล้วแต่เทคนิค แบบ Act 5, Act 7, Act 9 ก็มี แต่…

. เคยมีคนบอกว่าการพล็อตทำให้จำกัดความคิดสร้างสรรค์ เขาไม่ชอบ เขาชอบเขียนสด เออ…มันก็มีส่วนจริง และปัญหาที่ตามมาสำหรับคนเขียนสดคือ…ออกทะเล เขียนไปเรื่อย เขียนจนออกทะเล บางคนถึงขึ้นหลุดโลกทะลุจักรวาลจนกู่ไม่กลับ บางคนก็ตั้งใจออกทะเลเพื่อนที่ว่าจะยืดเรื่องให้ยาวขึ้น เพราะพวกเขาอาลัยอาวรณ์กับตัวละคร ไม่อยากให้เรื่องมันจบ แต่ส่วนใหญ่แล้ว ออกทะเลโดยไม่ได้ตั้งใจ อารมณ์มันพาไปจริง ๆ แล้วมันมีวิธีไหมที่จะไม่ให้ออกทะเลด้วย แล้วก็ไม่ให้มันจำกัดความคิดสร้างสรรค์ด้วย? มีสิ ถ้าไม่มีผมจะเขียนบทความมาทำไมกัน…

นักเขียนมือใหม่มักจะพิมพ์ผิด ไม่สิ ผมพูดผิด ไม่ว่าใครก็พิมพ์ผิดกันทั้งนั้นแหละ แต่นักเขียนหน้าใหม่มักจะปล่อยให้คำผิดมากมายเผยแพร่ไปสู่สาธารณะ และผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน คุณนึกออกไหม ตอนที่ผมเขียนจบตอนมันก็ปาเข้าไปตีหนึ่งแล้ว ผมง่วงมาก แม้จะแก้คำผิดไปแล้ว มันก็ยังเหลืออีกเพียบ โดยผิวเผินเหมือนคำผิดพวกนี้ไม่ได้สร้างความเลวร้ายอะไรมากมาย ทว่านักอ่านบางคนจริงจังกับเรื่องนี้มาก มันทำให้เขาสะดุดและเสียอารมณ์ ยิ่งนิยายเขียนไม่ถูกใจด้วยแล้ว มันทำให้พวกเขาโบกมือลานิยายของเรากันอย่างง่าย ๆ เลยทีเดียว ผมเขียนหนังสือในรูปแบบ eBook…

ความผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดในการเขียนนิยายก็คือ…มันไม่มีจุดเด่น คุณอาจจะคิดว่าไม่เป็นอะไร คุณคิดว่าเรื่องคุณสนุก หรือแค่อยากเขียนตามใจปรารถนา เพราะมันเป็นนิยายของคุณ โอเค…ถ้าคุณคิดอย่างนี้ คุณจงเตรียมใจไว้ว่าคุณจะเขียนนิยายเพื่ออ่านคนเดียว เพราะคนอื่นเขาไม่ได้คิดอย่างคุณ ทุกคนมีเวลาจำกัด แต่กิจกรรมมันเพิ่มขึ้น แม้แต่ความบันเทิงที่เขาอยากได้ แต่สื่อมีมากมายที่ตายแล้วก็ยังดูยังอ่านไม่หมด สิ่งที่เราต้องทำก็คือ…เลือก ในยุคสมัยก่อน นิยายที่เขียนบนแพลตฟอร์มออนไลน์ยังไม่มีการติดเหรียญ รายได้ทางเดียวที่จะได้จากการเขียนนิยายคือการออกเล่มกับสำนักพิมพ์ ซึ่งคุณจะต้องเขียนจบเสียก่อนเป็นอย่างแรก แต่ในยุคสมัยนั้นมีคนเขียนจบน้อยมาก ใครเขียนจบที่สำนักพิมพ์จะไปทาบทาม แล้วก็แก้ไขกันไปจนกว่าจะได้มาตรฐานระดับหนึ่ง…